שבת היא

שבת קודש קומט צו גיין,
מענטשן בלייבן אינדערהיים,
די גאסן פון שטאט זענען שטיל.

די מאמע צינדט אן לעכט אין הויז,
א לעכטיגקייט עס שיינט ארויס,
דער טאטע גייט נישט דאווענען אין שול.

אונז פארשטיי מיר נישט דער אייבערשטער'ס פלאן,
מ'ווייסט נישט וואס נעקסטע וואך וועט זיין.

אבער יעצט אז דער שבת קודש רוט,
ווייס איך, ס'וועט זיין גוט.

ווייל איין זאך האט דער איד,
דער שבת קודש אויף אים היט.
מיט דעם בין איך אנדערש ווי דער גוי,
ווייל שַׁבָּת הִיא מִלִזְעוֹק וּרְפוּאָה קְרוֹבָה לָבֹא.

מִי שֶׁבֵּרַךְ אֲבוֹתֵינוּ, הוּא יְבָרֵךְ וְיְרַפֵּא,
אֶת כָּל חוֹלֵי יִשְׂרָאֵל.

הַקָדוֹשׁ בָּרוּךְ הוּא יְמַלֵא רַחֲמִים, רַחֲמִים עֲלֵיהֶם,
וְיִשְׁלַח רְפוּאָה שְׁלֵימָה, רְפוּאָה שְׁלֵימָה מִן הַשָׁמַיִם.

שַׁבָּת הִיא מִלִזְעוֹק וּרְפוּאָה קְרוֹבָה לָבֹא.