סענדי קענדי

מענדי מענדי מענדי,
גע'מיר דיין בייק, כ'וועל דיר קויפן א קענדי.
סענדי סענדי סענדי,
געב מיר א רייד, כ'וועל דיר קויפן א קענדי.

יאנקל, שרייט אויס צבי,
קויף מיר אויך, בעט איך דיר.
אלע קינדער לויפן צו,
מיט יאנקל צום גראסערי.

ווייל די קינדער שפילן אויף די גאס,
איינער שמייכלט, איינער האס.
איינעם גייט די שפיל גאר גוט,
דער דריטער יעדעס מאל ער איז 'איט'.

יאנקל'ס בייק, ס'פעלט א רעדל,
ער האט אבער פון טאטנ'ס לעדל,
א שפילצייג, א מטבע, געטראפן,
ער קען פון דעם בעסער נישט האפן.

און דער געשעפטסמאן איז זיך מחיה,
גענומען האט ער די מטבע,
דערהערט די קינדער'ס געשרייען,
און געגעבן נאשערייען.

נאך צוגעלייגט פיל בחינם,
און געזען ווי די מיילער רינען.
אלעס מיט א שיינעם דאנקל,
פאר זייער חבר יאנקל.

מענדי מענדי מענדי,
נעם מיין בייק פאר די גוטע קענדי.
סענדי סענדי סענדי,
דא האסטו א רייד פאר די קענדי.

יאנקל שרייט אויס, צבי,
כ'האב געקויפט פון אלעם, פשי!
מיט א ש'כח לייגט יעדער צו,
פארן אונז נעמען צום גראסערי.

יאנקל'ס טאטע, צוויי טאג שפעטער,
קוקט ארום, זיין שאדן זעט ער,
אז דער מטבע איז נישט דא,
ער ווערט רויט, ווייס און בלוי.

און ווען דער יונגל הערט זיין שטימע,
ווי זיין טאטע קוקט מיט בייזע ברומען,
זאגט ער מיט א קול א דינעם,
איך האב עס בטעות גענומען.

טאטי, ווייל מענדי מענדי מענדי,
האט פאר זיין בייק מיר געגעבן א קענדי.
סענדי סענדי סענדי,
האט מיר געגעבן א רייד פאר די קענדי.

דער טאטע זעט ס'איז צרות,
עס טויג מיר אויף כפרות.
מיינע קינדער, וויסן איר זאלט,
דער מטבע איז געווען פון גאלד.

איך בין נישט קיין טאטע א רייכן,
דאך באלעבאטיש וויל איך חתונה מאכן,
האב איך געהאט בדעה,
נאר פון די איין מטבע.

יאנקל וויינט גאר ביטער,
טאטע, בעטן טוט ער,
קום מיט מיר צום גראסערי לויפן,
די מטבע צוריק אפקויפן.

אה, יחזקאל וואס מאכסטו.
ווייסט, דיין זון איז געווען דא היינט ביי מיר,
ער איז געווען ביי מיר מיט אלע קינדער.
ער האט נאר געהאט צוויי קאפיקעס,
איך האב אים געגעבן נאך מער קענדיס,
כ'האב רחמנות געהאט אויף אים.

כ'האב געוואוסט אויפן גנב ברענט דאס היטל,
געב מיר שוין צוריק מיין גאלדענע רענדל! ווייל אז נישט, ביסטו שופך דם!

איך? שופך דם? רענדל? וואס?
דו קענסט איבערדרייען די רעכענער,
דא האסטו די שליסל פון מיין אפיס,
איך בין קיינעם נישט שולדיג, אפילו קיין פרוטה.

די שטאט דרייט זיך איבער.

די מעשה פארט ארום ביים ציבור,
יעדער האט א גאנצן חיבור.
מ'הערט די געשיכטע מיט צויבער,
דער געשעפטסמאן איז א רויבער.

יעדער לייגט צו פעפער,
און אלעס מיינט מען דעם באשעפער.
יעדע רגע קומט עפעס צו,
קיינער קויפט מער נישט אין דעם גראסערי.

מ'שטייט שוין ביי דין תורה,
דער געשעפטסמאן ווי א מצורע.
נאך פארשידענע ריידעס,
דאס קינד קומט זאגן עדות.

מ'דארף נישט נאך א ראיה,
איך האב אים געגעבן די מטבע.
בית דין טוט אפמאלן,
די גראסערי מוז אלעס באצאלן.

מ'האט פארמאכט דעם העפטל,
פארקויפט דעם גאנץ געשעפטל.
זיך געגעסן, פארשעמט זיין נאמען,
דער געשעפטסמאן ר' אברהמ'ען.

וועם יעדער האט בארעדט,
ס'האט אים נעבעך אפגעקאסט א גט.
ער פאקט זיך זעק און פעק,
און פון די שטאט ער מופט אוועק.

אינמיטן וועג מיט די געפאק,
גייט אויס מיט א הארץ-אטאק.
קוים צען מענטשן א חבריא,
געווען ביי די לויה.

שטיל שבעה איז מען געזעסן,
און פון די מעשה האט מען פארגעסן.
אבער אויף יענער וועלט איז עס געבליבן,
ווייל דארט ווערט אלעס פארשריבן.

יארן שפעטער,
א בריוול זעט ער,
פון א איד פון ירושלים.
געמאכט א שלעכטן נאמען,
פאר דיר און אברהמ'ען,
וואס איז שוין אין שמים.

כ'בין ארום די וועלט,
געגאנגען נאך געלט,
געקליבן פרוטה נאך פרוטה.
ביז ביי דיין קינד א מטבע,
האט מיר געווען מחיה,
אזא ישועה א גוטע.

איך האב אים געזאגט, קינד מיינס,
געב מיר די מטבע דיינס,
איך וועל דיר געבן פאר דעם צוויי,
שוין, געט דאס קינד א געשריי.

און אזוי האט ער געטון,
דיין געטרייער זון.
יונגערהייט פון שרעק און וויי,
פארגעסן פון דעם איינס צוויי דריי.

שפעטער איך האב געהערט,
די וועלט האט זיך איבערגעקערט,
מיט די נייעס די פרישע,
פון אברהם מיט זיין בושה.

און איך האב מיר געשעמט,
אינעווייניג גאר שטארק פארקלעמט.
איך בין נישט געשטארבן,
אברהם איז געבליבן א קרבן.

געזאגט האט דאן א גאון,
נישט דא יעצט מער וואס צו טאן.
דער ירושלמי, דער ארעמאן,
איז נעבעך שווער אויך דן צו זיין.

און אוודאי אויך נישט דער טאטע,
געווען צעריסן ווי א שמאטע.
געהערט די עדות פונעם קינד,
אבער א קליין קינד איז ריין פון זינד.

און זיכער נישט דער גראסערי מאן,
וואס איז אין פעקעלע בחינם אריין.
וואס דער דין תורה האט געטון,
אלעס גע'פסק'נט נאר לויטן דין.

איז ווער איז יא שולדיג? ווער?

אלע העלפערס גאר העפליך,
געקומען ווי גרויסע קאך-לעפלעך,
קאכן העלפן און מישן,
אויף בענק און אויף טישן.

מענדי, סענדי, הענדי,
פון היינט מאל אן ווען דו,
הערסט א מעשה, פארנעם דיר,
זיי שטיל, כאטש עס ברענט דיר.

וועסטו אויף דער וועלט,
און אויף יענער וועלט,
אויך קריגן א קענדי.