א בריוו

איך וויל, א בריוול,
פאר ענק יעצט שרייבן.
פון אויבן, במרומים,
איך קען מער נישט פארבלייבן,
איך שרייב שוין פון עולם הבא.

ביים בית דין של מעלה,
בין איך שוין געשטאנען.
אבער יעצט, פון מיינע עלטערן,
איך טו מיך דערמאנען.
נישט מיט מיינע הענט,
נאר מיין נשמה שרייבט דא.

ס'קומט מיר צוריק אין זכרון,
פון ווען איך בין געבאָרן,
האט עטס מיר געגעבן
בלויז ליבשאפט און ווארעמקייט.
וויאזוי א איד דארף זיך פירן,
א צווייטן מאכן גוט שפירן,
נישט געווען קיין צייט צו געזעגענען,
יעצט זע'מיר שוין געשיידט.

טאטע - מאמע, עטס פרעגטס מסתמא,
על מה עשה השם ככה.
בלייבטס ווייטער גלייבן,
מיט אמונה זיך אויפהייבן,
און האלטס ענק שטארק מיט די גאנצע משפחה.

טאטע - מאמע, עטס ווייסטס מסתמא,
עטס האטס דאך געגעבן, דאס גאנצע לעבן פאר מיר.
כ'קען ענק נישט דאנקען,
פאר די אלע געשאנקען,
כ'וועל געדענקען און בעטן פאר ענק, אן א שיעור.

ווען איך בין דא אין הימל ארויפגעקומען,
זענען מיר די אבות אקעגנגעקומען,
אקעגנגעקומען מיט א לעכטיג שמייכל.
מלאכים מיט שרפים,
מיט פרייד יעדער טוט שטיין.
א גרויסע הייליגע נשמה איז געקומען,
פון די וועלט צו גיין.
טאטי מאמי, איך געפין מיך דא אינעם שענסטן היכל.

הלוואי וואלט עטס געוואוסט וואס עס טוט מיינען,
ווען איך קוק צו ווי עטס טוטס וויינען.
כ'וואלט געוואלט מיט ענק זיין,
נאך איינמאל באקומען א קוש.
כאטש כ'בין יעצט אין די העכסטע היכלות,
מיין פלאם ביי ענק אין שטוב אלעמאל איז,
גייטס ווייטער אן און ענקערע טרערעלעך אפווישט.

טאטע, טאטע, עטס בלייבט מיט מיר ווייטער.
ווען דו האסט מיט מיר געלערנט
און געשאנקען דיין גאנצע צייט.
טאטי, טאטע, די לעכטיגע זכרונות,
קענסט זיין זיכער אז מיין תיקון האב איך שוין אויף די וועלט געהאט.

מאמי, מאמע, מיר זענען פארבינדן צוזאמען,
ביי דיינע שבת'דיגע סעודות וועל איך אלעמאל זיין.
כ׳בעט דיך, וויין נישט, וויין נישט,
מאמי, דו ווייסט אליין נישט,
איך בלייב מיט ענק אין א יעדן זמן.

איך בלייב ענקער קינד,
פאר מיין נשמה א לעכטעלע צינדט.
האטס מיר אייביג אינזין,
שרייב איך אונטער אצינד,
ענקער טייער ליבער קינד.