אשת חיל

לחן: דודי קאליש | מילים: מאטי אילאוויטש | זאג שוין ווען (תשע"ח)

אֵשֶׁת חַיִל מִי יִמְצָא, וְרָחוֹק מִפְּנִינִים מִכְרָה. בָּטַח בָּה לֵב בַּעְלָה, וְשָׁלָל לֹא יֶחְסָר.

די אוצר פון א שטוב, דאס ווייסן אלע,
אן אִשָׁה כְּשֵׁרָה, הָעוֹשָׂה רְצוֹן בַּעֲלָה.
טאג און נאכט, אזויפיל פלאג און מי,
א ברכה אין א שטוב, איז א מאמע נאר זי.

נאך א גאנצע וואך וואס זי איז אזוי געטריי,
דער טאטע מיט די קינדער, אינאיינעם זינגען זיי.

דעם אֵשֶׁת חַיִל מִי יִמְצָא,
וְרָחוֹק וְרָחוֹק מִפְּנִינִים מִכְרָה.
בָּטַח בָּה, בָּטַח בָּה, לֵב בַּעְלָה,
וְשָׁלָל, וְשָׁלָל לֹא יֶחְסָר.

קומט אהיים דער תנא רבי עקיבא,
מיט טויזנטער תלמידים, געבויט אין זיין ישיבה.
אויף זיין אשת חיל זאגט ער גלייך שלי,
שֶׁלִי וְשֶׁלָכֶם, שֶׁלָה הוּא.

די שכר של תורה, אלעס איז איר זכות,
איר מסירות נפש, יעדער זעט זי איז,
אן אֵשֶׁת חַיִל מִי יִמְצָא,
וְרָחוֹק וְרָחוֹק מִפְּנִינִים מִכְרָה.
בָּטַח בָּה, בָּטַח בָּה, לֵב בַּעְלָה,
וְשָׁלָל, וְשָׁלָל לֹא יֶחְסָר.

גְמָלַתְהוּ טוֹב, וְלֹא וְלֹא רָע,
כָּל יְמֵי יְמֵי יְמֵי חַיֶיהָ.
דָרְשָׁה צֶמֶר וּפִשְׁתִּים,
וְתַּעַשׂ בַּחֵפֶץ, בְּחֵפֶץ כַּפֶּיהָ.

כלל ישראל, איז דאך אונז ידוע,
כְּנֶסֶת יִשְׂרָאֵל כַּלָה קְרוּאָה.
מיר ווארטן יארן לאנג לָעֵת הַזֹאת,
יָשִׁישׁ עָלַיִךְ אֲלוֹקַיִךְ כִּמְשׂוֹשׂ.

זיך טרעפן דארט בירושלים של מעלה,
דער באשעפער אליין זינגט דארט פאר זיין כלה,
אֵשֶׁת חַיִל מִי יִמְצָא,
וְרָחוֹק וְרָחוֹק מִפְּנִינִים מִכְרָה.
בָּטַח בָּה, בָּטַח בָּה, לֵב בַּעְלָה,
וְשָׁלָל, וְשָׁלָל לֹא יֶחְסָר.