שועלים

בְּנֵי עֲלִיָה, רבי יהושע, און רבן גמליאל,
אויך רבי אלעזר, גייט צופוס אהיים פון שול.
אין די שפאצירל, א פאסירל,
הערן זיי דארט פיל געשרייען,
הונדערט צוואנציג מייל אין לענג.

שרעקן קראכן, הערן לאכן,
פאר דעם תנא וויינען זיי קייכן,
פרעגט עקיבא, וואס וויינען ענק?

רבי רבי, גיב א קוק אויף די גוים,
וואס דינען פאלשע געטער.
מִשְׁתַּחֲוִים לָעֲצָבִים, וּמְקַטְרִים לַכּוֹכָבִים,
דאך דער בורא אלעס גוטס זיי געט ער,
זאלן מיר נישט וויינען.

פארקערט, דערפאר געב איך א לאך,
א קל וחומר איך מאך.
אז יענע מענטשן קריגן שכר,
וואס גייט איר באקומען דערפאר,
וואס גייען אונז באקומען דערפאר.

רשעים קריגן גוטס, און עס שטעכט ווי א דארן,
פארשטיי איך שוין פארוואס איר וויינט.
דאך שפיר איך אז כמעט איז שוין מקוים געווארן,
אייער שכר, מיין שמייכעלע מיינט.

מיט רבי עקיבא, תלמידי ישיבה, זיי גייען אהיים,
א שמועס אויף די וועגן, ביז א באגעגן,
ביי דעם בארג.
א פאקסל, א פאקסל, א שאקל דעם אקסל,
דער גרויסער תנא, איז זיך מהנה,
שמייכלט שיין פון באק צו באק.

רבי, דיין שמייכל, וואס איז דער שכל,
קוק אן דער ריח'ל, גייט נאך פון היכל,
אונזער מקדש חרוב צעהאקט.

אוי מיינע שעפעלעך, מיינע תלמידים,
מיר האבן אזא נבואות.
מיר האפן און מיר גלייבן,
אז אט וועט זיך שוין אנהייבן,
אלץ כשנים קדמוניות,
נו וואס זאגט די נבואות.

אז פאר דער גאולה אויסלייז,
וועט זיך געבן א ווייז,
ס'וועלן זיך דרייען דא פוקס נאך פוקס.
נו זע דא פיל שׁוּעָלִים עס וואקסט,
ס'מיינט אט די רענצעלעך פאקטס.

דער חורבן הבית שטעכט ווי א דארן,
כ'פארשטיי תלמידים אז איר וויינט.
דאך די ערשטע האלב נבואה איז שוין מקוים געווארן,
דאס האט מיין שמייכעלע געמיינט.

שׁוּעָלִים הִלְכוּ בּוֹ, די חיות לויפן אזוי,
און די שענסטע לענדער ליגט ביים גוי.
יעצט ווארט מען אויף די אידישע 'דזשוי',
רבי עקיבא, כֹּה לֶחָי.

רַבִּי עֲקִיבָא נִיחַמְתָּנוּ,
מיר גלייבן, רבי, אז דו וויינסט.
בקרוב וועט מען זאגן דעם שהחיינו,
עקיבא, דו האסט אונז געטרייסט.

נו אז מ'זעט שוין די פוקסלעך,
פאקטס איין אייער באקסלעך,
שׁוּעָלִים הִלְכוּ בּוֹ, שׁוּעָלִים הִלְכוּ בּוֹ,
די ערשטע האלב נבואה קלאפט שוין גענוי,
באלד קומט די האלב פון משיחישע 'דזשוי'.

עֲקִיבָא נִיחַמְתָּנוּ, עֲקִיבָא נִיחַמְתָּנוּ,
עֲקִיבָא נִיחַמְתָּנוּ, עֲקִיבָא נִיחַמְתָּנוּ.