ושבו בנים

וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים, אוֹי לִגְבוּלָם.

קוֹל בְּרָמָה נִשְׁמָע,
מאמע, מאמע רָחֵל, מְבַכָּה עַל בָּנֶיהָ,
מֵאֲנָה לְהִינָחֵם, לְהִינָחֵם עַל בָּנֶיהָ, כִּי אֵינֶנוּ.

מאמעניו מיין,
וויין, מאמע, וויין.
כה אמר השם,
מִנְעִי קוֹלֵךְ מִבֶּכִי.

אבער, מאמעניו מיין,
וויין, מאמע, וויין.
מֵאֲנָה לְהִינָחֵם,
ביז מיר וועלן שוין צוריקגיין אהיים.

וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים, אוֹי לִגְבוּלָם.

איך שטיי דא אליין,
נעבן מיין מאמעס שטיין,
מיט ציטער טרעט איך,
מאמע איך בעט דיך,
הער צו מיין געוויין.

אינמיטן וועג דו ליגסט,
פון דיין קבר דו קוקסט.
ווי דיינע קינדער שטייען,
וויינען און שרייען,
אוי א נחמה פאר זיי דו שיקסט.

מאמע, וואס גייט דא פאר,
מיר שרייען שוין טויזנטער יאר.
ווי קענסטו שטיין אין א זייט,
און צוקוקן און זען ווי דיין קינד ליידט.

מֵאֲנָה לְהִינָחֵם,
קום צוריק שוין אהיים.
וְשָׁבוּ בָּנִים אין ירושלֵים,
יֵשׁ תִּקְוָה לְאַחֲרִיתְךָ, נְאוּם הַשֵׁם.

וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים בָּנִים בָּנִים,
וְשָׁבוּ בָּנִים, אוֹי לִגְבוּלָם.