עקיבא

לחן ומילים: ר' יום טוב עהרליך (תשכ"א) | אידישע אוצרות 2 - אברהם פריד (תשנ"ד)

אויפן פעלד דארט, אויפן גרינעם,
מיט די שאף אונטערן שטאט.
שטייט עקיבא, דער שיינער פאסטאך,
און א תפילה זאגט צו גאט.

ער איז ארעם, אפגעריסן,
און ער ווייסט נישט קיין איין אות.
און פון ווייטן, גייט די טאכטער,
פון זיין רייכן בעל הבית.

דער בעל הבית איז א מיליאנער,
וויל נישט זיין דעם פאסטאכ'ס קיין שווער.
און די מיידל, פיין און איידל,
אויפן הארצן אזוי שווער.

און דער באשעפער הערט זיין געוויין,
ער געפינט ביים מיידל חן.
זי ווערט זיין כלה, ס'ווייסן אלע,
דער טאטע וויל נישט וויסן, ניין.

אינדרויסן, אינמיטן ווינטער,
עס איז גרויס די קעלט אזוי.
אין א שטאַל, אונטערן שטאט דארט,
וואוינט די פּארל אויפן שטרוי.

נישט דא וואס אנטאן, נישט דא וואס עסן,
אפגעפרוירן פיס און הענט.
און ביים טאטן אין דער פאלאץ,
גאלד און זילבער אויף די ווענט.

ווערט געבוירן אויך א קינד,
בלאזט אויף אים דער קאלטער ווינט.
און עקיבא, אין דער סביבה,
ארבעט שווער און שוואך פארדינט.

שרייט זיין פרוי צו אים מיט שרעק,
עקיבא, ווארף עס אלץ אוועק.
טו מיך הערן, תורה לערן,
אין ישיבה פאָר אוועק.

ליגט א שטיין דארט נעבן ברונעם,
טוט דאס וואסער אויף אים גיין.
טראפט דאס וואסער, טראפ נאך טראפנס,
און עס מאכט א לאך אין שטיין.

ווייכע וואסער קען זיך מאכן,
לעכער אין א הארטן שטיין.
קוקט עקיבא און נעמט טראכטן,
אז דאס מיינט מען מיר אליין.

ווייכע וואסער שניידט דעם שטיין,
און מיין הארץ איז פלייש, נישט מיין.
וועלן הארטע רייד פון תורה,
קענען מאכן מיר פארשטיין.

און עקיבא פארט אוועק,
אין א ווייטער ווייטער וועג.
אין ישיבה, א פרעמדע סביבה,
נעמט ער לערנען נעכט און טעג.

ס'גייען יארן און עקיבא
זיצט און לערנט נאכאנאנד.
און זיין נאמען, רבי עקיבא,
הערט זיך שוין אין גאנצן לאנד.

און אדורך איז צוועלף יארן,
דורכגעלאפן אזוי שנעל.
און תלמידים, צוועלף טויזנט,
שטייען גרייט צו זיין באפעל.

רבי עקיבא האט זיך באקלערט,
און אהיים צוריק זיך געקערט.
קומט אין שטעטל, קוקט אין פענסטער,
און זיין הארץ צעבראכן ווערט.

זעט ער ארעמקייט גאר אן א ברעג,
קינדער נאקעטע, א שרעק.
און זיין ווייבל, ווי א טייבל,
פרעמדע וועש, וואשט נעכט און טעג.

רבי עקיבא וויל אריינגיין,
זעט ער ס'שטייט אן אלטער איד.
און ער רעדט זיך צו זיין ווייבל,
אז עס איז קיין לעבן נישט.

ס'איז דיין מאן, אן עם הארץ,
וואס ער לאזט דיר דא אליין.
צוועלף יארן, שוין געווארן,
און ער קומט אלץ נישט צו גיין.

זאגט די פרוי, מיר אַרט נישט גאר,
אבי ער זיצט און לערנט נאר.
ער זאל מיר הערן, זיך נישט אומקערן,
און לערנען דארטן נאך צוועלף יאר.

רבי עקיבא, האט עס דערהערט,
און געזען זיין פרוי איז גערעכט.
אין ישיבה, אין זיין סביבה,
האט ער זיך צוריקגעקערט.

און אדורך איז צוועלף יארן,
און רבי עקיבא דאן,
א ראש ישיבה איז געווארן,
פון פיר און צוואנציג טויזנט מאן.

און ער קומט צוריק אין שטעטל,
דער פאראד איז זייער גרויס.
ס'לויפט די גאנצע שטאט אנטקעגן,
פוסט געלאזן וואו א הויז.

און ביי אים פון יעדן זייט,
די שענסטע אידן פון דער צייט.
די תנאים, און עילויים,
אנגעטאן אין פּלוש און זייד.

און מען פירט אים מיט א ליד,
ווי א קעניג אינדערמיט.
פון די זייטן, שמשים רייטן,
צוגיין נאנט לאזט מען ניט.

און פון הינטן, פון די לעצטע,
גייט דארט רבי עקיבא'ס פרוי.
אפגעלאזן, אפגעריסן,
אויסגעדארט איז זי אזוי.

רופט זיך אן צו איר א שכנה,
אז עס פאסט אזוי נישט גיין.
זאגט די פרוי איר, ביי צדיקים,
ווי מען גייט אזוי איז שיין.

און זי האט באקלערט זיך דאן,
אז עס וואלט געווען א פלאן,
גיין אנטקעגן, און זיך פרעגן,
וואו געפינט מען דא איר מאן.

זי האט זיך א ריס געטאן,
און ארויס פון אויבן-אן.
פארן רבי'ן, שטיין געבליבן,
און עס קלאפט א צאן אן צאן.

און ווי זי האט דערזען זיין פנים,
ווי ער שמייכלט צו איר זיס.
איבערראשט איז זי געפאלן,
אויף דער ערד פאר זיינע פיס.

לויפן צו גלייך, די שמשים,
און מען טרייבט איר און מען יאגט.
האט דער תנא זיי בארואיגט,
און האט הויך אזוי געזאגט.

עס איז אמת און גענוי,
ווי דער הימל קלאר און בלוי.
אז פאר מיין תורה, פאר אייער תורה,
דארף מען דאנקען אט די פרוי.

זי האט געהונגערט און געשמאכט,
פיר און צוואנציג יאר געווארט.
איך דאנק דיר, פאטער, וואס דו האסט מיר,
צו איר אהיים צוריקגעבראכט.

און ווי איר פאטער האט דערוואוסט זיך,
אז א תנא איז נישט ווייט,
איז ער געקומען און דערציילט אים,
פון זיין איידעם ווי ער ליידט.

און עס האט אים רבי עקיבא,
דאן דערציילט אז דאס איז ער.
און געשענקט זיך אלע עוולות,
און צעקושט זיך מיט זיין שווער.

און עס האט דער רייכער שווער,
דאן געלאזט א טרער נאך א טרער.
האלב פארמעגן, פאר זייערט וועגן,
אפגעשריבן גלייך האט ער.

און אויפן קאפ א קרוין פון גאלד,
מיט ירושלים אויסגעמאלט,
האט רבי עקיבא, זיין פרוי דער ליבער,
אנגעטאן און אפגעצאלט.